3-8-2016 de opening van de eerste gîte Bijna een jaar na onze emigratie hebben wij onze eerste gîte geopend. Dat klinkt lang en dat is het misschien ook. Toch hebben we in dit afgelopen jaar veel meer gedaan dan alleen een oud huisje omtoveren in een heerlijk, lichte 2-persoons gîte. Natuurlijk hebben we veel, heel veel opgeruimd en schoongemaakt in het huis, op de zolders en in de schuur. Ook op het terrein is veel werk verzet. Zo hebben we honderden kilo’s bitumen opgegraven en opgeruimd, oud hout weggewerkt, een hangar afgebroken en in stukjes gejekkerd, bielzen uit het terrein (laten) opruimen en 15 m3 meter brandhout opgestapeld, om maar eens iets te noemen. Maar de meeste tijd is gaan zitten in het vinden van onze weg hier in Frankrijk, in de Creuse. Dat is geen kwestie van even opzoeken waar de winkels zitten en even snel integreren in de gemeenschap. Het kost tijd om te leren waar alles is, wat er te koop is, wat er juist anders is dan in Nederland. Er achter komen hoe het met de bevoorrading zit, hoe je hier de materialen vindt en gebruikt, en het wennen aan veel kilometers rijden. Ook het afsluiten van verzekeringen, het invullen van belastingformulieren, internet en telefoon krijgen, de auto importeren, het aanvragen van een ziektekostenverzekering, en het voldoen aan regels en verplichtingen die er zijn maar die niemand je vertelt. Dat is het echte emigreren en dat kost tijd. Nu,  na een jaar kunnen we zeggen dat we daarin aardig geslaagd zijn. Nog niet alles is 100% geregeld, maar het begint er wel aardig op te lijken. Ook hebben we onze weg naar de handigste, goedkoopste, leukste en nuttigste winkels aardig gevonden. En hier in de gemeenschap zijn we meer dan hartelijk ontvangen en proberen wij naast ontvangen ook te geven. Want zo gaat dat hier, je wordt geholpen als dat nodig is en als de tijd daar is geef je terug. En als je dat doet, dan hoor je er echt bij! 18-7-2016    Een beetje terug in de tijd Frankrijk is een modern en ontwikkeld land. De gezondheidszorg is hier b.v. erg goed geregeld. Toch kom je op het platteland soms dingen tegen waarvan je denkt….hè, dit kan toch niet waar zijn? Het gebruik van internet in de communicatie met instanties is b.v erg beperkt. Af en toe krijg je heus wel eens antwoord op een vraag of kun je iets meedelen via internet. Maar in 9 van de 10 gevallen wordt je gevraagd het betreffende stuk via La Poste op te sturen. Op die manier houdt onze postbode Marie-Noëlle ook werk en dat is belangrijk. Nu raken stukken die verzonden worden met La Poste onderweg of bij de geadresseerde natuurlijk wel eens weg. Dit gebeurt vooral bij onze ziektekostenverzekering en dit  betekent  dus alles kopiëren, zodat je het meerdere keren kunt versturen. Inmiddels wachten wij al 11 maanden op de 2e  Carte Vitale, een soort verzekeringspasje. De meneer van de belastingdienst, die altijd bereid is vragen te beantwoorden (niet via de mail, wel op zijn kantoor) heeft een kantoortje dat uit de vorige eeuw lijkt te komen. Er staat natuurlijk een computer,  maar er liggen stapels papieren dossiers op het bureau en tot onze verbazing heeft hij zelfs een stempelmolentje op zijn bureau staan.  Zo’n draaiend rondje op een poot, waar een stuk of acht stempels in hangen. Dat herinner ik mij uit een ver verleden in Nederland. Ook de aanvraag voor de plaatsing van de septic tank kan alleen via een papieren formulier dat opgestuurd dient te worden via La Poste natuurlijk.  Informatie mag je wel telefonisch inwinnen, maar als het op betalen aankomt, moet je, met de nota, naar het Centre des Finances Publiques in Crocq, alwaar je mag betalen. Contant of per cheque, via  internetbankieren is  dit niet mogelijk. En tot slot de secretaresse van de mairie in Basville. Ze is erg aardig en behulpzaam, ze wil alles uitzoeken en belt overal achteraan. Maar van documenten of informatie in de computer is geen sprake. Ook hier mappen, schriften en stapels dossiers met opgeplakte briefjes op haar bureau. Bij het aanmelden van onze gîte bij de gemeente, zocht ze in de dossierkast naar een schrift met gastenverblijven in de gemeente. Voorin zat een briefje met de stappen die ze moest ondernemen om een gîte in te schrijven. Deze instructies dateerden uit 2013 en waren niet meer up-to-date. Deze zaken gaan hier nu eenmaal op deze manier, je kunt je er druk over maken, boos worden…. het helpt allemaal niets. Accepteren dat het  zo gaat is het beste. Tenslotte zijn wij geëmigreerd en dienen wij met overgave in te burgeren. En zo is het. 24-6-2016 Een wandeling in het bos achter Ferme les Arbres Het is mooi weer, dus op pad Loofbomen, dennenbomen, bramen, varens…..je komt van alles tegen onderweg De prachtigste kleuren, zo maar op een veld Vergezicht Een prachtige oude beuk Vliegend hert in gevecht De Charolais koeien kijken ons nieuwsgierig na Weer thuis 3-6-2016   Beroemd met een knipoog Zolang  je nog bezig bent om je bedrijf op te bouwen, is het lastig om alvast reclame te maken. Je kunt je potentiële gast tenslotte nog niet veel laten zien van je bedrijf. Natuurlijk hebben we onze website en onze Facebookpagina ‘Ferme les Arbres’ en staan we op diverse boekingsites vermeld (www.gites.nl ,  www.vakantieboekenbijnederlanders.nl  , www.charmelogies.com ) Maar hoe meer bekendheid hoe beter natuurlijk. Die kans kregen we toen we weer eens op stap waren met de Lundis Touristiques van de VVV. Die dag werden we gevolgd door  TV Limousin 3. Ze kozen enkele deelnemers uit om te vragen naar hun ervaring met deze uitstapjes. Hoewel dat natuurlijk in het frans moest, greep ikde kans en vertelde hoe leuk en positief deze uitstapjes zijn om de Creuse te leren kennen. De interviewster
27-8-2016    Het dak  Ja, dan zijn we nu toch eindelijk bij het dak van de schuur aangekomen. Het kon niet langer uitgesteld worden, en we zijn nu ook echt begonnen. Dat we zo’n klus nog nooit eerder gedaan hebben, houdt ons niet tegen om ons er in te verdiepen en de uitdaging aan te gaan.  Het is een groot dak, een heel groot dak. Hoogte ruim 6 meter, lengte 24 meter. En dat natuurlijk keer twee, want beide kanten moeten vervangen worden. Het is ook een hoog dak, een heel hoog dak. Althans, dat geldt voor de voorkant, waar we begonnen zijn. De achterkant is een verdieping lager, die bewaren we voor het laatst. Dat de panlatten vol spijkergaten zitten en op diverse plaatsen verrot zijn, maakt het niet makkelijker. Vier ladders liggen er maar liefst op het dak, met haken over de grote balken en nog eens extra vastgebonden met touwen. Heel voorzichtig, en voorzien van een veiligheidsuitrusting, beweegt Frans zich over het dak. Pannen loshalen en die via een zelfgefabriceerde glijbaan in de aanhanger laten landen. Die is gevuld met doeken, dozen en kussens, want de pannen maken behoorlijk vaart vanaf grote hoogte. Marleen staat beneden en stopt de pannen één voor één in een grote boodschappentas om ze vervolgens naar de klaarstaande pallets te brengen. Wel erg simpel en tijdrovend, maar zo lang we nog geen pannenlift hebben doen we het zo. 10.000 dakpannen zijn verkocht aan een aardige fransman, die al 10 jaar zijn woning aan het renoveren is, en de tijd en het geduld heeft om de dakpannen wekelijks op te halen. Inmiddels heeft hij er 1500.   We hopen natuurlijk het dak voor de winter dicht te hebben, maar of dat gaat lukken is altijd de vraag. We weten inmiddels dat er veel tegen kan zitten, dus een datum is onmogelijk te noemen. Ook kunnen we niet werken als er gasten zijn. Logisch natuurlijk, en we zijn blij als ze er zijn. En ondertussen maken we natuurlijk de gîte schoon, werken we nog wat in de moestuin, doen we wat voorbereidende werkzaamheden voor het zwembad en af en toe moet er ook gegeten worden. Nee, we vervelen ons beslist niet en dat is goed!
27-8-2016    Het dak  Ja, dan zijn we nu toch eindelijk bij het dak van de schuur aangekomen. Het kon niet langer uitgesteld worden, en we zijn nu ook echt begonnen. Dat we zo’n klus nog nooit eerder gedaan hebben, houdt ons niet tegen om ons er in te verdiepen en de uitdaging aan te gaan.  Het is een groot dak, een heel groot dak. Hoogte ruim 6 meter, lengte 24 meter. En dat natuurlijk keer twee, want beide kanten moeten vervangen worden. Het is ook een hoog dak, een heel hoog dak. Althans, dat geldt voor de voorkant, waar we begonnen zijn. De achterkant is een verdieping lager, die bewaren we voor het laatst. Dat de panlatten vol spijkergaten zitten en op diverse plaatsen verrot zijn, maakt het niet makkelijker. Vier ladders liggen er maar liefst op het dak, met haken over de grote balken en nog eens extra vastgebonden met touwen. Heel voorzichtig, en voorzien van een veiligheidsuitrusting, beweegt Frans zich over het dak. Pannen loshalen en die via een zelfgefabriceerde glijbaan in de aanhanger laten landen. Die is gevuld met doeken, dozen en kussens, want de pannen maken behoorlijk vaart vanaf grote hoogte. Marleen staat beneden en stopt de pannen één voor één in een grote boodschappentas om ze vervolgens naar de klaarstaande pallets te brengen. Wel erg simpel en tijdrovend, maar zo lang we nog geen pannenlift hebben doen we het zo. 10.000 dakpannen zijn verkocht aan een aardige fransman, die al 10 jaar zijn woning aan het renoveren is, en de tijd en het geduld heeft om de dakpannen wekelijks op te halen. Inmiddels heeft hij er 1500.   We hopen natuurlijk het dak voor de winter dicht te hebben, maar of dat gaat lukken is altijd de vraag. We weten inmiddels dat er veel tegen kan zitten, dus een datum is onmogelijk te noemen. Ook kunnen we niet werken als er gasten zijn. Logisch natuurlijk, en we zijn blij als ze er zijn. En ondertussen maken we natuurlijk de gîte schoon, werken we nog wat in de moestuin, doen we wat voorbereidende werkzaamheden voor het zwembad en af en toe moet er ook gegeten worden. Nee, we vervelen ons beslist niet en dat is goed! 3-8-2016  De opening van de eerste gîte Bijna een jaar na onze emigratie hebben wij onze eerste gîte geopend. Dat klinkt lang en dat is het misschien ook. Toch hebben we in dit afgelopen jaar veel meer gedaan dan alleen een oud huisje omtoveren in een heerlijk, lichte 2-persoons gîte. Natuurlijk hebben we veel, heel veel opgeruimd en schoongemaakt in het huis, op de zolders en in de schuur. Ook op het terrein is veel werk verzet. Zo hebben we honderden kilo’s bitumen opgegraven en opgeruimd, oud hout weggewerkt, een hangar afgebroken en in stukjes gejekkerd, bielzen uit het terrein (laten) opruimen en 15 m3 meter brandhout opgestapeld, om maar eens iets te noemen. Maar de meeste tijd is gaan zitten in het vinden van onze weg hier in Frankrijk, in de Creuse. Dat is geen kwestie van even opzoeken waar de winkels zitten en even snel integreren in de gemeenschap. Het kost tijd om te leren waar alles is, wat er te koop is, wat er juist anders is dan in Nederland. Er achter komen hoe het met de bevoorrading zit, hoe je hier de materialen vindt en gebruikt, en het wennen aan veel kilometers rijden. Ook het afsluiten van verzekeringen, het invullen van belastingformulieren, internet en telefoon krijgen, de auto importeren, het aanvragen van een ziektekostenverzekering, en het voldoen aan regels en verplichtingen die er zijn maar die niemand je vertelt. Dat is het echte emigreren en dat kost tijd. Nu,  na een jaar kunnen we zeggen dat we daarin aardig geslaagd zijn. Nog niet alles is 100% geregeld, maar het begint er wel aardig op te lijken. Ook hebben we onze weg naar de handigste, goedkoopste, leukste en nuttigste winkels aardig gevonden. En hier in de gemeenschap zijn we meer dan hartelijk ontvangen en proberen wij naast ontvangen ook te geven. Want zo gaat dat hier, je wordt geholpen als dat nodig is en als de tijd daar is geef je terug. En als je dat doet, dan hoor je er echt bij! 18-7-2016    Een beetje terug in de tijd Frankrijk is een modern en ontwikkeld land. De gezondheidszorg is hier b.v. erg goed geregeld. Toch kom je op het platteland soms dingen tegen waarvan je denkt….hè, dit kan toch niet waar zijn? Het gebruik van internet in de communicatie met instanties is b.v erg beperkt. Af en toe krijg je heus wel eens antwoord op een vraag of kun je iets meedelen via internet. Maar in 9 van de 10 gevallen wordt je gevraagd het betreffende stuk via La Poste op te sturen. Op die manier houdt onze postbode Marie-Noëlle ook werk en dat is belangrijk. Nu raken stukken die verzonden worden met La Poste onderweg of bij de geadresseerde natuurlijk wel eens weg. Dit gebeurt vooral bij onze ziektekostenverzekering en dit  betekent  dus alles kopiëren, zodat je het meerdere keren kunt versturen. Inmiddels wachten wij al 11 maanden op de 2e  Carte Vitale, een soort verzekeringspasje. De meneer van de belastingdienst, die altijd bereid is vragen te beantwoorden (niet via de mail, wel op zijn kantoor) heeft een kantoortje dat uit de vorige eeuw lijkt te komen. Er staat natuurlijk een computer,  maar er liggen stapels papieren dossiers op het bureau en tot onze verbazing heeft hij zelfs een stempelmolentje op zijn bureau staan.  Zo’n draaiend rondje op een poot, waar een stuk of acht stempels in hangen. Dat herinner ik mij uit een ver verleden in Nederland. Ook de aanvraag voor de plaatsing van de septic tank kan alleen via een papieren formulier dat opgestuurd dient te worden via La Poste natuurlijk.  Informatie mag je wel telefonisch inwinnen, maar als het op betalen aankomt, moet je, met de nota, naar het Centre des Finances Publiques in Crocq, alwaar je mag betalen. Contant of per cheque, via  internetbankieren is  dit niet mogelijk. En tot slot de secretaresse van de mairie in Basville. Ze is erg aardig en behulpzaam, ze wil alles uitzoeken en belt overal achteraan. Maar van documenten of informatie in de computer is geen sprake. Ook hier mappen, schriften en stapels dossiers met opgeplakte briefjes op haar bureau. Bij het aanmelden van onze gîte bij de gemeente, zocht ze in de dossierkast naar een schrift met gastenverblijven in de gemeente. Voorin zat een briefje met de stappen die ze moest ondernemen om een gîte in te schrijven. Deze instructies dateerden uit 2013 en waren niet meer up-to-date. Deze zaken gaan hier nu eenmaal op deze manier, je kunt je er druk over maken, boos worden…. het helpt allemaal niets. Accepteren dat het  zo gaat is het beste. Tenslotte zijn wij geëmigreerd en dienen wij met overgave in te burgeren. En zo is het. 24-6-2016 Een wandeling in het bos achter Ferme les Arbres Het is mooi weer, dus op pad Loofbomen, dennenbomen, bramen, varens…..je komt van alles tegen onderweg De prachtigste kleuren, zo maar op een veld Vergezicht Een prachtige oude beuk Vliegend hert in gevecht De Charolais koeien kijken ons nieuwsgierig na Weer thuis 3-6-2016   Beroemd met een knipoog Zolang  je nog bezig bent om je bedrijf op te bouwen, is het lastig om alvast reclame te maken. Je kunt je potentiële gast tenslotte nog niet veel laten zien van je bedrijf. Natuurlijk hebben we onze website en onze Facebookpagina ‘Ferme les Arbres’ en staan we op diverse boekingsites vermeld (www.gites.nl ,  www.vakantieboekenbijnederlanders.nl  , www.charmelogies.com ) Maar hoe meer bekendheid hoe beter natuurlijk. Die kans kregen we toen we weer eens op stap waren met de Lundis Touristiques van de VVV. Die dag werden we gevolgd door  TV Limousin 3. Ze kozen enkele deelnemers uit om te vragen naar hun ervaring met deze uitstapjes. Hoewel dat natuurlijk in het frans moest, greep ikde kans en vertelde hoe leuk en positief deze uitstapjes zijn om de Creuse te leren kennen. De interviewster noteerde naam en bedrijf en nu maar hopen dat het interview ook gebruikt is in de uitzending. Daarnaast kreeg ons bedrijf ook nog eens aandacht op Facebook, omdat Rimke de Groot, online coach bij Nederlandse en Vlaamse ondernemers in het buitenland, onze pagina noemde als voorbeeld van een manier waarop je met foto’s het verhaal van je bedrijf kunt vertellen. Twee leuke voorvallen, waardoor ons bedrijf wat meer bekendheid krijgt en wie weet….een beetje beroemd wordt!   11-5-2016      Hoe het begon Vandaag precies 9 maanden geleden tekenden we het koopcontract voor ons franse huis. Een hele spannende dag, want die dag zouden we voor het eerst alleen rondlopen in het huis en ervaren hoe het zou zijn. Na 2 weken in een gîte te hebben gelogeerd, waren we er echt aan toe om eindelijk naar ons huis te gaan en daar ons eigen plekje te maken. Alleen rondlopen is niet gelukt. Het team van ‘ik vertrek’ volgde ons die dag en registreerde alles wat gebeurde. Het is wonderlijk hoe snel je vergeet dat je met een microfoon in je broekzak loopt en dat de camera je overal volgt. Daarnaast troffen we onze lieve vrienden Natalie en Ed bij  ons huis, die een prachtig spandoek hadden opgehangen met de tekst ‘Welkom thuis’. Dat was ook precies hoe het voelde. Met elkaar zijn we het huis doorgelopen en openden we kasten, oude koffers en keken we wat op zolder was achtergebleven. Wat een heerlijke ontdekkingstocht was dat. Daarna was het tijd voor champagne. Met zijn allen hebben we het glas geheven op dit mooie huis, op onze franse toekomst en op de vervulling van onze dromen hier in Frankrijk. Nu, 9 maanden later, zijn we nog steeds druk bezig in huis en op het terrein. Het is veel werk, heel veel werk en het gaat zeker nog  een tijdje duren voor we alles hebben gedaan wat we wilden toen we het huis kochten. Het is hard werken, maar we vergeten niet om elke dag te genieten van ons mooie huis, het heerlijke plekje en de prachtige Creuse. 12-04-2016 Op ontdekkingstocht in de Creuse. Twee weken geleden kwam er post van de Pays Sud Creusois, een soort regionale VVV. Nou krijgen wij als beginnend bedrijf wel vaker brieven in de bus van bedrijven die iets aanprijzen, iets willen verkopen of een vermelding van ons willen. Maar deze brief bevatte een uitnodiging om deel te nemen aan de Lundis Touristiques. Eigenaren van een gastenverblijf, restaurant of vrijetijdsbesteding hebben vaak het eerste contact met de toeristen en zijn daarmee de ambassadeurs van de Creuse. Om onze gasten zoveel mogelijk informatie te kunnen geven, worden de Lundis touristiques georganiseerd: 5 maandagen waarin we met een aantal collega’s met de bus op pad gaan onder leiding van de Pays Sud Creusois. De eerste maandag is al achter de rug.  Met eigen vervoer naar het beginpunt in Saint Hilaire le Chateau, een  mielerie (een honingbedrijf), waar we (staande) met een frans ontbijtje begonnen. Vervolgens een leuk verhaal van de eigenaar en een rondleiding door het bedrijf.  Daar komt nog heel wat bij kijken, voor de honing in de potjes zit. In dit bedrijf werden ook pollen en propolis verzameld en daarvan werden ook behoorlijk wat producten gemaakt. Met de hele groep, zo’n 40 man, de bus in naar Sous-Parsat, naar het huis van de kerstman, en dat in april! Het bleek een piepklein huisje te zijn, dat vol hangt met allerlei uitgezaagde en geverfde figuren, gemaakt door een kunstenares samen met een groep vrijwilligers. Rond de kerstdagen staat de hele straat vol met verlichte kerstbomen en dit soort kleurige figuren. Dat willen we dan nog eens in november/december gaan bekijken. In hetzelfde dorp hebben we ook nog een bezoek aan de galerie gebracht, waar schilderijen geëxposeerd werden van twee verschillende kunstenaars. Ook leuk was het om nog even een bezoek aan het kerkje te brengen, dat van binnen helemaal beschilderd is in dezelfde trant als de figuren in het huis van de kerstman. De bus weer in en naar het Viaduc ferroviaire de Busseau sur Creuse, de oudste ijzeren spoorbrug van de regio. In het restaurant met uitzicht op deze imposante spoorbrug kregen we een overheerlijke lunch. Maar goed ook, want het was een volle dag met veel indrukken. Het voormalig klooster in Moutier d’Ahun met ongelofelijk prachtig houtsnijwerk was onze volgende stop en heel interessant. De gids van het VVV heeft ons enorm veel verteld, navertellen gaat niet lukken, wel overbrengen dat een bezoekje meer dan de moeite waard is. Het étang du Donzeil was het sluitstuk van de dag. Hier kregen wij voorlichting van de visfederatie. Nu zijn wij als vegetariërs niet zo weg van vissen, maar onze gasten die wel van vissen houden, kunnen we in ieder geval een goeie stek wijzen. Maar daarvan zijn er vele hier in de buurt. In mei staat de volgende ‘Lundi Touristique’ op het programma. Daarbij staat het natuurgebied Parc Naturel Régional de Millevaches op het programma. En dat heeft onze speciale aandacht, want ook Basville ligt in dit natuurgebied. Door het bijwonen van deze Lundis Touristiques hopen wij u, als toekomstige gast, leuke tips uit de eerste hand te kunnen geven.                                  
3-8-2016  de opening van de eerste gîte Bijna een jaar na onze emigratie hebben wij onze eerste gîte geopend. Dat klinkt lang en dat is het misschien ook. Toch hebben we in dit afgelopen jaar veel meer gedaan dan alleen een oud huisje omtoveren in een heerlijk, lichte 2-persoons gîte. Natuurlijk hebben we veel, heel veel opgeruimd en schoongemaakt in het huis, op de zolders en in de schuur. Ook op het terrein is veel werk verzet. Zo hebben we honderden kilo’s bitumen opgegraven en opgeruimd, oud hout weggewerkt, een hangar afgebroken en in stukjes gejekkerd, bielzen uit het terrein (laten) opruimen en 15 m3 meter brandhout opgestapeld, om maar eens iets te noemen. Maar de meeste tijd is gaan zitten in het vinden van onze weg hier in Frankrijk, in de Creuse. Dat is geen kwestie van even opzoeken waar de winkels zitten en even snel integreren in de gemeenschap. Het kost tijd om te leren waar alles is, wat er te koop is, wat er juist anders is dan in Nederland. Er achter komen hoe het met de bevoorrading zit, hoe je hier de materialen vindt en gebruikt, en het wennen aan veel kilometers rijden. Ook het afsluiten van verzekeringen, het invullen van belastingformulieren, internet en telefoon krijgen, de auto importeren, het aanvragen van een ziektekostenverzekering, en het voldoen aan regels en verplichtingen die er zijn maar die niemand je vertelt. Dat is het echte emigreren en dat kost tijd. Nu,  na een jaar kunnen we zeggen dat we daarin aardig geslaagd zijn. Nog niet alles is 100% geregeld, maar het begint er wel aardig op te lijken. Ook hebben we onze weg naar de handigste, goedkoopste, leukste en nuttigste winkels aardig gevonden. En hier in de gemeenschap zijn we meer dan hartelijk ontvangen en proberen wij naast ontvangen ook te geven. Want zo gaat dat hier, je wordt geholpen als dat nodig is en als de tijd daar is geef je terug. En als je dat doet, dan hoor je er echt bij! 18-7-2016    Een beetje terug in de tijd Frankrijk is een modern en ontwikkeld land. De gezondheidszorg is hier b.v. erg goed geregeld. Toch kom je op het platteland soms dingen tegen waarvan je denkt….hè, dit kan toch niet waar zijn? Het gebruik van internet in de communicatie met instanties is b.v erg beperkt. Af en toe krijg je heus wel eens antwoord op een vraag of kun je iets meedelen via internet. Maar in 9 van de 10 gevallen wordt je gevraagd het betreffende stuk via La Poste op te sturen. Op die manier houdt onze postbode Marie-Noëlle ook werk en dat is belangrijk. Nu raken stukken die verzonden worden met La Poste onderweg of bij de geadresseerde natuurlijk wel eens weg. Dit gebeurt vooral bij onze ziektekostenverzekering en dit betekent  dus alles kopiëren, zodat je het meerdere keren kunt versturen. Inmiddels wachten wij al 11 maanden op de 2e  Carte Vitale, een soort verzekeringspasje. De meneer van de belastingdienst, die altijd bereid is vragen te beantwoorden (niet via de mail, wel op zijn kantoor) heeft een kantoortje dat uit de vorige eeuw lijkt te komen. Er staat natuurlijk een computer,  maar er liggen stapels papieren dossiers op het bureau en tot onze verbazing heeft hij zelfs een stempelmolentje op zijn bureau staan.  Zo’n draaiend rondje op een poot, waar een stuk of acht stempels in hangen. Dat herinner ik mij uit een ver verleden in Nederland. Ook de aanvraag voor de plaatsing van de septic tank kan alleen via een papieren formulier dat opgestuurd dient te worden via La Poste natuurlijk. Informatie mag je wel telefonisch inwinnen, maar als het op betalen aankomt, moet je, met de nota, naar het Centre des Finances Publiques in Crocq, alwaar je mag betalen. Contant of per cheque, via  internetbankieren is dit niet mogelijk. En tot slot de secretaresse van de mairie in Basville. Ze is erg aardig en behulpzaam, ze wil alles uitzoeken en belt overal achteraan. Maar van documenten of informatie in de computer is geen sprake. Ook hier mappen, schriften en stapels dossiers met opgeplakte briefjes op haar bureau. Bij het aanmelden van onze gîte bij de gemeente, zocht ze in de dossierkast naar een schrift met gastenverblijven in de gemeente. Voorin zat een briefje met de stappen die ze moest ondernemen om een gîte in te schrijven. Deze instructies dateerden uit 2013 en waren niet meer up-to-date. Deze zaken gaan hier nu eenmaal op deze manier, je kunt je er druk over maken, boos worden…. het helpt allemaal niets. Accepteren dat het  zo gaat is het beste. Tenslotte zijn wij geëmigreerd en dienen wij met overgave in te burgeren. En zo is het. 24-6-2016 Een wandeling in het bos achter Ferme les Arbres Het is mooi weer, dus op pad Loofbomen, dennenbomen, bramen, varens…..je komt van alles tegen onderweg De prachtigste kleuren, zo maar op een veld Vergezicht Een prachtige oude beuk Vliegend hert in gevecht De Charolais koeien kijken ons nieuwsgierig na Weer thuis 3-6-2016   Beroemd met een knipoog Zolang  je nog bezig bent om je bedrijf op te bouwen, is het lastig om alvast reclame te maken. Je kunt je potentiële gast tenslotte nog niet veel laten zien van je bedrijf. Natuurlijk hebben we onze website en onze Facebookpagina ‘Ferme les Arbres’ en staan we op diverse boekingsites vermeld (www.gites.nl ,  www.vakantieboekenbijnederlanders.nl , www.charmelogies.com ) Maar hoe meer bekendheid hoe beter natuurlijk. Die kans kregen we toen we weer eens op stap waren met de Lundis Touristiques van de VVV. Die dag werden we gevolgd door  TV Limousin 3. Ze kozen enkele deelnemers uit om te vragen naar hun ervaring met deze uitstapjes. Hoewel dat natuurlijk in het frans moest, greep ikde kans en vertelde hoe leuk en positief deze uitstapjes zijn om de Creuse te leren kennen. De interviewster noteerde naam en bedrijf en nu maar hopen dat het interview ook gebruikt is in de uitzending. Daarnaast kreeg ons bedrijf ook nog eens aandacht op Facebook, omdat Rimke de Groot, online coach bij Nederlandse en Vlaamse ondernemers in het buitenland, onze pagina noemde als voorbeeld van een manier waarop je met foto’s het verhaal van je bedrijf kunt vertellen. Twee leuke voorvallen, waardoor ons bedrijf wat meer bekendheid krijgt en wie weet….een beetje beroemd wordt!   11-5-2016      Hoe het begon Vandaag precies 9 maanden geleden tekenden we het koopcontract voor ons franse huis. Een hele spannende dag, want die dag zouden we voor het eerst alleen rondlopen in het huis en ervaren hoe het zou zijn. Na 2 weken in een gîte te hebben gelogeerd, waren we er echt aan toe om eindelijk naar ons huis te gaan en daar ons eigen plekje te maken. Alleen rondlopen is niet gelukt. Het team van ‘ik vertrek’ volgde ons die dag en registreerde alles wat gebeurde. Het is wonderlijk hoe snel je vergeet dat je met een microfoon in je broekzak loopt en dat de camera je overal volgt. Daarnaast troffen we onze lieve vrienden Natalie en Ed bij  ons huis, die een prachtig spandoek hadden opgehangen met de tekst ‘Welkom thuis’. Dat was ook precies hoe het voelde. Met elkaar zijn we het huis doorgelopen en openden we kasten, oude koffers en keken we wat op zolder was achtergebleven. Wat een heerlijke ontdekkingstocht was dat. Daarna was het tijd voor champagne. Met zijn allen hebben we het glas geheven op dit mooie huis, op onze franse toekomst en op de vervulling van onze dromen hier in Frankrijk. Nu, 9 maanden later, zijn we nog steeds druk bezig in huis en op het terrein. Het is veel werk, heel veel werk en het gaat zeker nog  een tijdje duren voor we alles hebben gedaan wat we wilden toen we het huis kochten. Het is hard werken, maar we vergeten niet om elke dag te genieten van ons mooie huis, het heerlijke plekje en de prachtige Creuse. 12-04-2016 Op ontdekkingstocht in de Creuse. Twee weken geleden kwam er post van de Pays Sud Creusois, een soort regionale VVV. Nou krijgen wij als beginnend bedrijf wel vaker brieven in de bus van bedrijven die iets aanprijzen, iets willen verkopen of een vermelding van ons willen. Maar deze brief bevatte een uitnodiging om deel te nemen aan de Lundis Touristiques. Eigenaren van een gastenverblijf, restaurant of vrijetijdsbesteding hebben vaak het eerste contact met de toeristen en zijn daarmee de ambassadeurs van de Creuse. Om onze gasten zoveel mogelijk informatie te kunnen geven, worden de Lundis touristiques georganiseerd: 5 maandagen waarin we met een aantal collega’s met de bus op pad gaan onder leiding van de Pays Sud Creusois. De eerste maandag is al achter de rug.  Met eigen vervoer naar het beginpunt in Saint Hilaire le Chateau, een mielerie (een honingbedrijf), waar we (staande) met een frans ontbijtje begonnen. Vervolgens een leuk verhaal van de eigenaar en een rondleiding door het bedrijf.  Daar komt nog heel wat bij kijken, voor de honing in de potjes zit. In dit bedrijf werden ook pollen en propolis verzameld en daarvan werden ook behoorlijk wat producten gemaakt.
27-8-2016    Het dak  Ja, dan zijn we nu toch eindelijk bij het dak van de schuur aangekomen. Het kon niet langer uitgesteld worden, en we zijn nu ook echt begonnen. Dat we zo’n klus nog nooit eerder gedaan hebben, houdt ons niet tegen om ons er in te verdiepen en de uitdaging aan te gaan.  Het is een groot dak, een heel groot dak. Hoogte ruim 6 meter, lengte 24 meter. En dat natuurlijk keer twee, want beide kanten moeten vervangen worden. Het is ook een hoog dak, een heel hoog dak. Althans, dat geldt voor de voorkant, waar we begonnen zijn. De achterkant is een verdieping lager, die bewaren we voor het laatst. Dat de panlatten vol spijkergaten zitten en op diverse plaatsen verrot zijn, maakt het niet makkelijker. Vier ladders liggen er maar liefst op het dak, met haken over de grote balken en nog eens extra vastgebonden met touwen. Heel voorzichtig, en voorzien van een veiligheidsuitrusting, beweegt Frans zich over het dak. Pannen loshalen en die via een zelfgefabriceerde glijbaan in de aanhanger laten landen. Die is gevuld met doeken, dozen en kussens, want de pannen maken behoorlijk vaart vanaf grote hoogte. Marleen staat beneden en stopt de pannen één voor één in een grote boodschappentas om ze vervolgens naar de klaarstaande pallets te brengen. Wel erg simpel en tijdrovend, maar zo lang we nog geen pannenlift hebben doen we het zo. 10.000 dakpannen zijn verkocht aan een aardige fransman, die al 10 jaar zijn woning aan het renoveren is, en de tijd en het geduld heeft om de dakpannen wekelijks op te halen. Inmiddels heeft hij er 1500.   We hopen natuurlijk het dak voor de winter dicht te hebben, maar of dat gaat lukken is altijd de vraag. We weten inmiddels dat er veel tegen kan zitten, dus een datum is onmogelijk te noemen. Ook kunnen we niet werken als er gasten zijn. Logisch natuurlijk, en we zijn blij als ze er zijn. En ondertussen maken we natuurlijk de gîte schoon, werken we nog wat in de moestuin, doen we wat voorbereidende werkzaamheden voor het zwembad en af en toe moet er ook gegeten worden. Nee, we vervelen ons beslist niet en dat is goed!